કોઈ મને સમજતું નથી, મને મારા જીવનનો અંત લાવવો છે. હું શું કરું?

મોટેભાગે દરેક વ્યક્તિને એમ રહે છે કે “મને કોઈ સમજતું નથી”, “કોઈને મારી પરવાહ નથી” અને વ્યક્તિ જો આ લાગણીઓમાં સતત ઘેરાયેલી રહે તો તે ડિપ્રેશનનું કારણ બને છે.

ઘરમાં નજીકની વ્યક્તિ જેમ કે, પત્ની કે પતિ તરફથી દુઃખ પડે, સંતાનો તરફથી દુઃખ પડે, સાસુ તરફથી ટોણાં મહેણાં આવ્યા હોય કે ઘરમાં કોઈએ અપમાનજનક શબ્દો કહ્યા હોય તો પછી પોતે ભોગવટામાં દુઃખી ને દુઃખી રહે છે. પછી આપઘાતના વિચારો આવે છે કે આવું જીવવા કરતા તો મરી જઈએ તો સારું. પછી પોતાને બાળી મૂકવા કે કૂવામાં ડૂબકી મારવા જેવું અવળું પગલું ભરી દે છે.

એટલું જ નહીં, ઘરમાં કોઈ સતત આક્ષેપ આપ્યા કરે કે, “તમે નકામા છો, ઘરમાં માથે પડ્યા છો, તે આ ઘર બગાડી નાખ્યું, અમારા પૈસા બગાડે છે, અમે તારાથી ત્રાસી ગયા છીએ.” વગેરે આક્ષેપ આવ્યા કરે તો વ્યક્તિને પોતાને થાય કે હું ખરેખર નાલાયક છું.” પછી અવળું પગલું ભરે.

મૂળ અહંકારને અપમાન લાગે છે. એવા બે-પાંચ કે દસ-વીસ વખત અપમાન થાય, ત્યારે પછી આ ભાવ કરી નાખે. હવે મરી જઈએ તો સારું, આ લોકો સાથે ના રહેવાય. કારણ પોતાને અપમાનનું સોલ્યુશન કરતા આવડતું નથી અને મુશ્કેલ વ્યક્તિ સાથેનો વ્યવહાર ફાવતો નથી. એટલે પછી વ્યક્તિને એવું સૂઝે છે કે હું આપઘાતનું પગલું લઉં એટલે બધાથી છૂટી જવાશે.

આધ્યાત્મિક દૃષ્ટિએ સમજીએ તો આપણે આ સંસારમાં જેવા હિસાબ બાંધેલા છે, પૂર્વે જે બીજ વાવ્યા છે, તે જ ફળ આપવા આવે છે. આ ફળ ભોગવતી વખતે નવા બીજ બગાડવા દેવા નથી. નવા બીજ સુધારી નાખીએ.

જ્યારે અહંકારને અપમાન લાગે અને તેનું સોલ્યુશન કરતા ન આવડે ત્યારે આપઘાત કરવાથી ખરેખર કોઈથી છૂટાતું નથી. દેહ ભલે મૂકી દીધો પણ રાગ-દ્વેષ જે બંધાઈ ગયા એ બીજા ભવમાં પોતાની સાથે જ આવે છે. ત્યારે પણ હિસાબવાળા આ જ લોકો ફરી ભેગા થશે અને એમની સાથે વ્યવહારમાં ફરી રિએક્શન ઊભા થશે.. માટે આ ભવમાં જે હિસાબો આપણે ભાગે આવ્યા છે, એ પૂરા કરી નાખીએ.

જેમ રાત પછી દિવસ આવે છે, તેમ ખરાબ સંયોગ પૂરો થશે ને સારો સંયોગ આવશે. વચ્ચેના બે-પાંચ વર્ષ હિસાબ પૂરા કરી નાખવા. હિસાબ બાંધેલો હોય તો કોઈને પંદર વર્ષ પણ કપરા જાય. પણ આખી જિંદગી સામે બે-પાંચ વર્ષનો શો હિસાબ? ઘર અને સંસાર એટલે કર્મ ખપાવવાની જગ્યા. તેમાં રહીને કર્મ પૂરા કરવા અને કોઈ માટે ભાવ નહીં બગાડવો.

અંદર સમતાભાવે જે ભગવાનને માનતા હોઈએ, કોઈ સંત કે ગુરુને માનતા હોએ તેમને યાદ કરતા કરતા દિવસો કાઢ્યા કરવા. લોકો સંભળાવે કે “તમે આવા છો ને તેવા છો.” તો કહેવું કે માફ કરજો મને. એમ કરતા કરતા દિવસો કાઢી નાખવા પણ અવળા પગલાં તો ન જ ભરવા.

પરમ પૂજ્ય દાદાશ્રી જીવનમાં આવી પડેલી વિકટ પરિસ્થિતિને સરળ અને રમૂજ અંદાજમાં વર્ણવીને, કર્મનું દેવું ચૂકવી દેવાનો સચોટ ઉકેલ આપે છે.

દાદાશ્રી: જેનો રસ્તો નથી એને શું કહેવાય? જેનો રસ્તો ના હોય તેની કાણ-મોકાણ ના કરાય. આ ફરજિયાત જગત છે! ઘરમાં વહુનો ક્લેશવાળો સ્વભાવ ના ગમતો હોય, મોટાભાઈનો સ્વભાવ ના ગમતો હોય, આ બાજુ બાપુજીનો સ્વભાવ ના ગમતો હોય, તેવા ટોળામાં માણસ ફસાઈ જાય તોય રહેવું પડે. ક્યાં જાય તે? આ ફસામણનો કંટાળો આવે, પણ જવું ક્યાં? ચોગરદમની વાડો છે. સમાજની વાડો હોય, ‘સમાજ મને શું કહેશે?’ સરકારનીય વાડો હોય. જો કંટાળીને જળસમાધિ લેવા જુહુના કિનારે જાય તો પોલીસવાળા પકડે. ‘અલ્યા, ભઈ મને આપઘાત કરવા દે ને નિરાંતે, મરવા દે ને નિરાંતે!’ ત્યારે એ કહે, ‘ના, મરવાય ના દેવાય. અહીં આગળ તેં આપઘાત કરવાના પ્રયાસનો ગુનો કર્યો, માટે તને જેલમાં ઘાલીએ છીએ!’ મરવાય નથી દેતા ને જીવવાય નથી દેતા, આનું નામ સંસાર! આવું છે ફરજિયાત જગત! મરવાય ના દે ને જીવવાય ના દે. માટે રહો ને નિરાંતે!

માટે જેમ તેમ કરીને ‘એડજસ્ટ’ થઈને ટાઈમ પસાર કરી નાખવો એટલે દેવું વળી જાય. કોઈનું પચ્ચીસ વર્ષનું, કોઈનું પંદર વર્ષનું, કોઈનું ત્રીસ વર્ષનું, ના છૂટકેય આપણે દેવું પૂરું કરવું પડે.

આખી જિંદગી પતિ-પત્ની એકબીજાની સાથે રહેતા હોય, એકબીજા સાથે લાગણીથી બંધાયેલા હોય તો પણ કોઈ દિવસ એકબીજાને સમજતા નથી. બંનેની એ જ ફરિયાદ હોય છે કે મારો પતિ મને સમજતો નથી કે મારી પત્ની મને સમજતી નથી.

વાસ્તવિકતામાં આખા જગતમાં કોઈ કોઈને પૂરેપૂરું સમજી શકે નહીં. જ્યાં લોકો પોતે પોતાને જ નથી સમજી શકતા ત્યાં બીજું કોઈ સમજી શકે એવી અપેક્ષા રાખવી નકામી છે.

કોઈ મને સમજતું નથી, મને મારા જીવનનો અંત લાવવો છે. હું શું કરું?

ક્વિક લીંકસ

મીડિયા

અન્ય સાઈટ