આધ્યાત્મિક સૂત્રો

આપણને કોઈ વઢીને છોડે તે ઋણાનુબંધ સારું. એના મનમાં રહે કે આને કેવો ટાઢો પાડ્યો! આપણે વઢીને છૂટા થઈએ એ હિસાબ સારો નહીં.

'પુદ્‌ગલ' તો આત્માની જેલ છે.

પુદ્‌ગલ આત્માની જેલ છે!

'પોતે' પોતાને જાણતો નથી, એ જ મોટામાં મોટી માયા. અજ્ઞાન ખસ્યું કે માયા વેગળી!

કર્મસહિત હોય તે જીવ. કર્મરહિત હોય તે આત્મા.

નિમિત્ત-નૈમિત્તિકના આધારે આ જગત ચાલી રહ્યું છે. એમાં તમારો ભાવ જોઈએ. ભાવ હોય એટલું બધું ગોઠવાઈ જાય!

‘હે દાદા ભગવાન! તમે તો મોક્ષ લઈને બેઠા છો. અમને તમે મોક્ષ આપો. નહીં તો અમને નિમિત્ત ભેગું કરી આપો!’ આ પ્રાર્થનાથી આપણું કામ થઈ જાય!

ડુંગર ઉપરથી પથરો પડે, તેને લોક કશું નથી કહેતા ને કોઈ માણસે માર્યું તો બૂમાબૂમ કરી મૂકે છે! લોકો એવું જાણે છે કે આ માણસ જીવતો છે! ખરી રીતે બંને સરખું જ છે, પણ આ સમજાય નહીં ને?! આ જ ભગવાનની માયા છે! એ જ ફસાવે છે! જ્ઞાનીઓએ આને પ્રકૃતિ કહી. એમાં આત્મા નથી. ભીંતની જેમ જ છે!

'એવરીવ્હેર એડજસ્ટ' થાય ત્યારે વીતરાગોની વાત પૂર્ણ પામ્યો કહેવાય.

તમારો બહુ ખરાબ દોષ હોય પણ તેનો તમે ખૂબ પસ્તાવો કરો. 'હાર્ટિલી' પસ્તાવો કરો, તો તે ગયે જ છૂટકો. પણ લોકો 'હાર્ટિલી' નથી કરતાંને? ઉપલક જ બોલે છે કે મારો દોષ છે!

'જ્ઞાની પુરુષ' નિરંતર સ્વાભાવિક સુખમાં જ રહ્યા કરે અને એ જ આપણને સ્વાભાવિક સુખમાં લાવી શકે. બાકી, બીજો કોઈ લાવી ના શકે. જે તર્યો છે એ જ તારે. ડૂબકાં ખાનારો તે શું કરે?